Patiëntenvervoer

Elke dag brengen vrijwilligers patiënten van A naar B in het ziekenhuis. Van de verpleegkamer naar de fysiotherapie, de gipskamer, de röntgen, een specialist. En weer terug. Van ’s morgens vroeg tot laat in de middag. Maar liefst 22 vrijwilligers nemen dit patiëntenvervoer ter hand, je kunt ze herkennen aan hun lichtgroene jasjes. In overleg met elkaar maken ze het weekrooster, compleet met achterwachten voor als iemand uitvalt.

Elise Kuppens is een van hen, al zo’n vijftien jaar: "Het is soms wel hectisch, dat hoort nu eenmaal bij een ziekenhuis. En ik hou ook wel van een beetje actie. We doen ook dingen tussendoor als het zo uitkomt. Daar wat regelen, hier nog bij een patiënt de haren kammen. En dadelijk nog even ergens een kopje koffie brengen".

Het ziekenhuis is voor haar een dierbare plek geworden. Elise Kuppens is er tot in de details mee vertrouwd: de geur, de lange gangen, de rammelende koffiekopjes op de karretjes. Soms maakt ze dramatische momenten mee met een patiënt, maar daar moet je tegen kunnen, vindt ze.

Het is geen werk dat je zomaar doet. "De eerste weken loop je een soort stage, dan krijg je veel informatie die je niet allemaal moet proberen te onthouden. Je leert het gaandeweg. Ga nooit patiënten uithoren, of je eigen geschiedenis vertellen, en al zeker niet goedbedoelde adviezen geven. Als iemand zijn verhaal kwijt wil, merk je dat vanzelf. Mijn advies aan nieuwelingen: bij twijfel altijd een verpleegkundige vragen. Een patiënt zegt wel eens: ik kan zelf wel uit bed. Maar dat hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Hoe dan ook, het is werk dat je gevoel van waarde geeft.”